Da li ste do sada čuli za sportove u Srbiji koji spajaju tradiciju i kreativnost? To su upravo vilbal i svibor. Iako nisu toliko popularni u javnosti, sve više pažnje privlače kroz takmičenja i manifestacije. Vilbal, iako na prvi pogled podseća na fudbal, ima svoja pravila koja ga čine nepredvidivijim. Sa druge strane, svibor je inspirisan viteškim borbama i srednjovekovnim nasleđem. Oba sporta doprinose njihovom razvoju i promociji na svetskom nivou.
Vilbal je srpski sport nastao 27. novembra 2013. godine. Njegovi osnivači su Predrag Jović Džo i Vladan Vučković Vlaja iz Vladičinog Hana. Predrag i Vladan došli su na ideju da osmisle novu igru zato što su bili razočarani sudijskim odlukama na lokalnoj fudbalskoj utakmici. Vilbal je upravo zbog toga najsličniji fudbalu, ali uz određene varijacije u pravilima.
Za početak, na teren koji je pravilnog kružnog oblika i podseća na arenu izlaze dve ekipe od po sedam igrača. Utakmica ukupno traje 60 minuta i podeljena je u tri segmenta od po 20 minuta. Svaka ekipa ima pravo na napad od 20 sekundi dok samo golman može imati loptu najviše 7 sekundi. Broj izmena u toku utakmice je neograničen što omogućava visok tempo igre.
Na kružnom terenu postoji tri načina za postizanje golova. Prvi način je ukoliko igrač pogodi jedan od dva centralna okvira gola odnosno kapije koju čuva golman i nalaze se jedna naspram druge. Tada ekipa koja je postigla pogodak dobija dva boda. Na vrhu luka kapije nalazi se i obruč odnosno vil čiji pogodak nosi najviše poena odnosno tri. Treći način jeste pogodak neke od četiri baze. Baze predstavljaju bočne golove i svaki pogodak donosi jedan bod, ali i eliminaciju jednog protivničkog igrača sa terena radi dinamike.
foto: https://wheelball.rs/
Kao i u fudbalu, tako i u ovom sportu utakmicu nadgledaju tri sudije po istom principu. Međutim, glavna razlika jeste što u vilbalu ne postoji ofsajd. Igrač može u svakoj trećini da napravi najviše tri faula, ali ako uđe u bonus, svaki faul se sankcioniše kaznenim udarcem. Ukoliko je faul napravljen u trouglu jedne od baza šutira se na prazan gol sa 30 metara, a ako je ispred kapija izvodi se deveterac i tom prilikom golman može da interveniše.
U vilbalu ne postoji nerešen rezultat, jer kako kažu Predrag i Vladan, smisao sporta jeste da postoji pobednik i pobeđeni.
Osmišljavanjem ove igre oformljen je i Srpski vilbal savez (SVS) koji predstavlja krovnu nacionalnu sportsku organizaciju za vilbal u Srbiji koja je član Sportskog saveza Srbije. Njegovo sedište nalazi se u Sremskim Karlovcima. Ovaj sport se nije zadržao samo u Srbiji, već je SVS otišao korak dalje i osnovao Svetsku vilbal asocijaciju (WIWA).
Savez u potpunosti rukovodi Prvom vilbal ligom u kojoj igraju profesionalci i Ligom vilbal diletanata u kojoj igraju amateri. Takođe, zadužen je za reprezentaciju Srbije u ovom sportu, ali i za udruženje sudija i razvoj omladinskih akademija. Prvi licencirani vilbal klub u Srbiji jeste Vojvodina.
Svibor, odnosno Srpsko viteško borenje je sport zasnovan na borilačkim veštinama u srpskoj tradiciji. Radivoj Radulović je zvanično oformio Svibor 1991. godine uz blagoslov Patrijarha Pavla.
foto: instagram/sviborvitezovi
U okviru Srpskog viteškog borenja postoji 12 disciplina nazvanih po junacima iz srpskih epskih pesama. Neke od tih disciplina su Miloševo kamenje (bacanje kamena sa ramena), Markovo topuzanje, Reljino letenje (skakanje uvis preko mačeva ili vrljika), Šipčićevo veranje, Novakovo penjanje, Oblačićevo trčanje, Radoičino plivanje, Strahinjino ščepanje… Penjanje, jahanje, goloruke borbe i borbe srednjovekovnim oružjem samo su neke od veština viteških sposobnosti na kojima moraju da rade učesnici. Vežbanje takvih borbi odvija se u klubovima, u prirodi, ali i na Vojnoj akademiji.
Svibor iz godine u godinu učestvuje u različitim tradicionalnim manifestacijama u Srbiji kao što su Vidovdanske viteške igre, Bogojavljensko plivanje za Časni krst, Đurđevdanski uranak, Hodočašće od Beograda do manastira Ostrog… Karakterističan upravo za ovaj sport jeste i viteški turnir na Duhove koji se svake godine organizuje na Kalemegdanskoj tvrđavi, i to 50 dana posle Uskrsa.
Nema komentara