Domaća televizijska serija Tvrđava (2024) tematski se oslanja na period raspada bivše Jugoslavije, bez preteranog pokušaja da objasni istoriju, već da pokaže kako se ona prelama kroz živote običnih ljudi. Umesto toga, fokus je na likovima i njihovim sudbinama, koji se nalaze u situacijama na koje nemaju previše uticaja.
Paralelni prikaz života u Beogradu i u Srpskoj Krajini naročito je upečatljiv, jer ta podela jasno oslikava razlike u svakodnevici, ali i sličnosti u mladalačkim dilemama.
Jedan od najupečatljivijih utisaka serije svakako nosi gluma. Glumac Ognjen Mićović, čiji je talenat već nagovešten u seriji Čuvari formule, potvrđuje svoje glumačko umeće u Tvrđavi, ali dodatno produbljeno. Njegov lik Luke Baše koji je građen na tišini, pogledu i unutrašnjem konfilktu, po mom mišljenju posebno doprinosi autentičnosti priče. Ljubomir Bandović još jednom potvrđuje status jednog od najpouzdanijih domaćih glumaca precizno izgrađenim karakterom Veselina Dilparića-Dilpare. Posebno uverljivo prikazan odnos oca i sina u kontekstu moći, autoriteta i društvenog položaja tih godina. Taj odnos deluje životno i slojevito što dodatno doprinosi realističnosti serije s obzirom na to da se od tada do danas ponašanje društvenih moćnika nije mnogo promenilo.
Lik Darije, koji tumači Darija Vučko, lično mi je posebno zanimljiv jer predstavlja snažan ženski glas u narativu serije. Glumica se izuzetno dobro snalazi u ulozi žene koja se nalazi u okolnostima u kojima se lično i društveno prepliću na bolan način. Mislim da se mnoge žene mogu poistovetiti sa njenom pozicijom, sa osećajem nemoći, ali i snage da se opstane u okolnostima koje ne biraju. Jovo Maksić je, po mom utisku, odlično oličenje ljudi koji su iskreno verovali u ideju Jugoslavije i vrednosti na kojima je ona počivala i koji su se u trenutku njenog raspada našli izgubljeni. Njegova gluma ne karirika taj mentalitet, već ga prikazuje sa dozom melanholije i zbunjenosti, što seriji daje uverljivost.
Foto: Vikipedija
Ono što posebno želim da istaknem kao veliku prednost serije jeste činjenica da je zasnovana na stvarnim istorijskim okolnostima i da se ne koristi u propagandne svrhe. Politički aspekt priče prikazan je bez izmišljanja i preuveličavanja, što smatram veoma važnim, jer ostavlja prostor gledaocu da sam donese zaključke. Takođe način na koji su prikazane razlike u bezbrižnosti u životnim prioritetima mladih u Beogradu u odnosu na mlade u Krajini. Mlade u Beogradu serija predstavlja tako da su okrenuti svakodnevnim, “malim” stvarima - druženjima, izlascima i planovima za budućnost, dok su njihovi vršnjaci u Krajini mnogo ranije suočeni sa ozbiljnošću situacije. Ta razlika je prirodno provučena kroz radnju i to pojačava osećaj paralelnih svetova koji postoje početkom devedesetih godina. Lako su nas “premestili” u period u kom se radnja odvija odličim izborom kostima, frizura i šminke, bez karikiranja te epohe.
Ipak, imam i određene zamerke. U pojedinim trenucima mi je delovalo da je prisustvo Fudbalskog kluba Crvena zvezda previše naglašeno, jednostavno mi je odvlačilo pažnju. Ti simboli izgledali su mi nametnuto. Takođe, scena u kojoj vojska sa svojih pozicija dolazi na svadbu Luke i Darije odala je utisak nečeg nerealnog.
Uprkos zamerkama, Tvrđava je serija koju smatram uspešno odrađenom.
Na mojoj skali ima visoku ocenu, jer je glumačka ekipa opravdala moja očekivanja, a režija Saše Hajdukovića dosledna ovoj priči. Sve u svemu, reč je o seriji koja ostavlja snažan utisak i izaziva emociju, posebno kod ljudi koji se mogu poistovetiti.
Nema komentara